Col·lectiu Emma - Explaining Catalonia

Tuesday, 3 september 2013

Nederlands

Nieuws uit Catalonië

Nieuws uit Spanje dat de pers bereikt, vertoont de tendens zich te focussen op de niet-aflatende effecten van de crisis: de stijgende staatsschuld, een torenhoge werkeloosheid en geen tekenen van enige economische verbetering. Ernstige corruptieschandalen, waarin de Koninklijke Familie en de huidige regering verwikkeld zijn, beheersen de koppen van de dagbladen. De Spaanse regering heeft ervoor gekozen de aandacht af te leiden door het " Gibraltar-probleem " weer eens uit de kast te halen en dit op te blazen tot nieuwsitem nummer één. Deze poging zou er in moeten resulteren dat de inwoners van Spanje hun werkelijke problemen vergeten, omdat de regering niet bij machte is de economische achteruitgang een halt toe te roepen, of zelfs maar met mogelijke oplossingen te komen.

Anders dan in Spanje, is in Calalonië geen afleidingsmanoeuvre van de centrale overheid serieus genomen en heeft het streven om onafhankelijk te worden meer steun onder de bevolking gekregen. Anderhalf miljoen demonstrerende Catalanen in Barcelona lieten de wereld weten dat er geen weg meer terug was op het pad naar de vorming van een eigen land. Het zou er op kunnen lijken in de buitenlandse pers dat het daar bij is gebleven. Niets is minder waar, de Catalanen bruisen van enthousiasme om hun droom van een eigen land te verwezenlijken.


***

Er is dan ook geen enkele reden om te twijfelen aan het niet te stoppen streven naar een eigen staat, die los staat van Spanje. Steeds geven alle opiniepeilingen aan dat er een overgrote meerderheid Catalanen heeft gekozen voor de onafhankelijkheid. Off dit nu anti- of pro-Catalaanse opiniepeilingen waren, het resultaat bleef hetzelfde.Een constante van 80% is voor de vorming van een eigen staat. Deze constante wordt nog eens onderstreept door de continue vloed van pro-onafhankelijkheidsevenementen verspreid over het Catalaanse grondbied: de uitgave van boeken over de te volgen weg om dit doel te bereiken, besprekingen in de stadhuizen van alle steden en dorpen over dit onderwerp. Er is een landelijke Catalaanse discussie gaande over de te vormen nieuwe staat en de voor- en nadelen daarvan.

Terwijl de Catalanen elke mogelijkheid aangrijpen om hun verlangen naar diepgaande verandering te uiten, zijn hun politieke vertegenwoordigers bezig om formele kanalen te creëren om deze gevoelens concreet gestalte te geven. Keer op keer doet de Catalaanse regionale regering voorstellen om met de Spaanse staat te onderhandelen, maar deze voorstellen worden telkens afgewezen. In november 2012 werd er bij de verkiezingen van de Catalaanse regionale regering een nieuw parlement gekozen. Dit parlement vroeg de Catalaanse bevolking of zij zich per Referendum uit wilde spreken over haar toekomst. Het bleek dat de politieke partijen die in het parlement gekozen waren en voor een Referendum zijn, een ruime meerderheid hadden behaald. Over de partijlijnen en over de politiek verschillende programma's heen bestaat er een eenheid die zelfs GroenLinks en de Christendemocraten op één lijn bracht. Dit gebeurde eveneens bij partijen, die minder ver van elkaar afstaan. Dit is de huidige politieke situatie in Catalonië, de meerderheid van partijen in en buiten de regionale Catalaanse regering is voorstander van het houden van een referendum. Kkortom: zij liggen op één lijn wat betreft het houden van een Referendum over zelfbeschikking. De Spaanse centrale regering blijft hardnekkig elke vorm van Referendum afkeuren. Op regionaal parlementair Catalaans gebied is dit ook het geval bij twee kleinere partijen: eenvijfde van de stemmen, uitgebracht bij de laatst genoemde regionale verkiezingen werd uitgebracht op partijen, die de lijn van de Spaanse centrale regering in Madrid volgen.

Gegeven de getalsmatige kracht van de partijen die voor een Referendum zijn, is de Catalaanse president, Artur Mas, meer dan gekwalificeerd om de leiding op zich te nemen om de weg naar onafhankelijkheid uit te stippelen. De overgrote meerderheid van de Catalaanse politieke partijen in en buiten de regionale deelregering van Catalonië steunt hem daarbij en komt op voor de rechten van de Catalaanse bevolking om, afhankelijk van de uitkomst van het Referendum, een eigen staat te stichten. De Spaanse centrale overheid is een propaganda- campagne begonnen om het Catalaanse streven te schaden zonder dat dit resultaat heeft, het omgekeerde is waar: deze politiek overtuigt steeds meer mensen ervan dat het onmogelijk is om met Spanje verder door te gaan . Het laatste middel waar de Centrale regering van Spanje naar grijpt is de zaak van het zelfbeschikkingsrecht voor te leggen aan het Hooggerechtshof in Madrid. De uitslag is voorspelbaar, wetende dat de rechters de lijn van hun partij, de Partido Popular, zullen volgen omdat het Hooggerechtshof telkens bij nieuwe verkiezingen van samenstelling verandert en nu uiteraard uit getrouwen bestaat van de huidige regerende partij, de voornoemde P.P. Er kan dan ook over de uitslag van het oordeel van het Hooggerechtshof geen twijfel bestaan: zij zal een Referendum afkeuren.

Ondertussen gaan de zaken in Catalonië gewoon zijn gang: zo is er een Catalaanse belastingdienst geïnstalleerd, om te overleven en niet het belastinggeld naar Madrid te laten wegvloeien. Voor deze en andere doelen is dan ook een zogenaamd "Advies College voor een Nationale Overgang " opgericht. Dit College bestaat uit academici die expert zijn op het gebied van een nieuw op te richten staat, en die bovendien internationaal overleg kunnen plegen met buitenlandse collega-experts, om uiteindelijk een weloverwogen advies uit te brengen. Dit Advies College voor een Nationale Overgang is er op gericht een overgang naar zelfstandigheid zo soepel mogelijk te laten verlopen. Haar taak is het dan ook de politiek van die kennis te voorzien die politici gebruiken om de weg voor te bereiden naar volledige onafhankelijkheid. Naast eerder werk is er een rapport uitgebracht dat de legale weg aangeeft waar Catalonië zich aan heeft te houden en aangeeft wat de relatie tot Spanje zal moeten zijn. De inhoud van het laatst uitgekomen rapport richt zich op de legale opties die het Catalaanse volk en haar politieke vertegenwoordigers kunnen gebruiken om tot een onafhankelijke staat te komen. Tevens wordt praktische raad gegeven over het Referendum en tal van andere legale en socio-economische zaken. Hiermee beslaat dit raadgevend orgaan (het Advies College voor een Nationale Overgang) een zeer wijd veld.

Buiten de officiële regionale regeringsinstituten in Catalonië is er een debat gaande in de Catalaanse maatschappij waarbij groepen van privépersonen, academische instituten, professionele belangenverenigingen, vakbonden en werkgeversorganisaties bij zijn betrokken om op één lijn te komen. Dit is in grote mate al gelukt. Natuurlijk spelen er in deze mondiale crisis veel zaken die de contouren aangeven waarbinnen het debat plaats vond en plaats vindt. Een afweging is deels gemaakt wat betreft de doodlopende weg van het bestaan van Catalonië binnen de Spaanse staat. Op deze manier is er een sterke basis gelegd om het Catalaanse vrijheidsstreven vorm en gewicht te geven. Gesteund door het grootste deel van de politieke partijen en door niet-parlementaire groeperingen kan de Catalaanse president van de regionale Catalaanse regering, Artur Mas, zich sterk maken voor een te houden Referendum. Een formeel verzoek tot het houden van dit Referendum is aan de eerste minister van de centrale Spaanse regering, Mariano Rajoy voorgelegd. Dit laatste verzoek vond plaats op 26 juli in een officiële brief. Er werd expliciet gevraagd om medewerking van de Spaanse centrale overheid om een democratisch gehouden Referendum toe te staan.

***

Terwijl de Catalanen voorstellen hebben gedaan aan de centrale Spaanse regering, wordt er aan die kant elke mogelijke overweging ontkracht. Dit heeft geleid tot een blokkade van overleg tussen de Catalaanse regionale regering en de Spaanse centrale overheid. De regering van Mariano Rajoy stelt zich onbuigzaam op en is niet bereid om op een enkel voorstel van de Catalaanse regionale regering in te gaan, hoe voorzichtig en respectvol dat ook naar voren gebracht wordt. De centrale overheid heeft een ondoordringbare muur om zich heen gebouwd en is daardoor niet meer te bereiken voor rechtmatige voorstellen van Catalaanse kant. De vijandige houding van de centrale Spaanse overheid heeft dan ook geleid tot maatregelen die terug grijpen naar de periode toen slechts één man in Spanje het voor het zeggen had. De centrale Spaanse regering was al lang overgegaan tot het via de financiële weg kreupel maken van de regionale Catalaanse regering en heeft daarmee armoede en sociale onrecht veroorzaakt in Catalonië. Daarbij is er nog een nieuwe, sterk centralistische politieke tactiek gekomen om de Catalaanse en andere deelregeringen rechten af te nemen en om die voortaan onder de centrale regering te laten vallen. De Catalaanse taal, die al 30 jaar geleden in het onderwijs en op regionaal overheidsniveau aangenomen werd, wordt nu door de minister van onderwijs op de scholen verboden. Een speciale werkgroep werd ingesteld om het vrijheidsstreven te bestuderen in andere landen om te weten hoe dit streven te kunnen dwarsbomen. Of dit nog niet genoeg was werd een algemene haatcampagne tegenover Catalonië in de nationale pers gelanceerd. De Catalaanse president werd afgebeeld als Nazi, presidenten van sommige autonome regio's deden ook aan de scheldcampagne mee wanneer zij de centralistische doctrine van de Spaanse overheid aanhingen. Catalonië heeft niet geantwoord op dit alles en is voortgegaan op de democratische weg naar zelfbestuur. Het is gevaarlijk dat de Spaanse centrale overheid een dergelijk klimaat van uiterste vijandschap gecreëerd heeft: dit heeft onder andere tot ultrarechtse uitlatingen van gewezen generaals geleid tijdens toespraken tot de actieve leden van het Spaanse leger. Het mitrailleren van de Catalaanse president werd voorgesteld evensals de vervanging van de Catalaanse politie door de Nationale Garde als oplossing voor Catalonië.

Deze strategie van de regering in Madrid kan vrijwel nergens anders toe leiden dan tot een boemerangeffect ontketend door de Spaanse centrale regering. Spanje maakt dan grote kans om als ongeïndustrialiseerd, feodaal agrarisch gebied achter te blijven. In Catalonië is het gevolg van de onderdrukkende koers die de centrale overheid volgt dat zij nog harder zal vechten voor de democratische rechten. Het is in deze situatie niet ondenkbaar dat de Catalanen eenzijdig een eigen Soevereine staat uit zullen roepen. Hun politieke vertegenwoordigers zijn vastbesloten om de Catalanen op een democratische manier hun recht om zich uit te spreken via een referendum, gestalte te doen geven. Algemeen gerespecteerde Westerse kranten en andere buitenlandse media vragen zich af waarom en uit wiens naam de democratische beginselen in Spanje door de centrale overheid worden genegeerd en gedwarsboomd. Men kan alleen hopen dat de Spaanse centrale regering tot inkeer zal komen en de realiteit opnieuw zal terugvinden, wat nu ver weg lijkt. Te hopen is dat de Spaanse overheid op tijd inziet dat zij zich op een doodlopend pad bevindt dat tot negatieve effecten kan leiden voor Spanje zelf. Het zal het dan zonder Catalonië als economische, geïndustrialiseerde motor moeten stellen, waar het zich totaal niet op voorbereid heeft. Het Spaanse politieke Establishment verkeert in een isolement, maar zal vroeg of laat tot een eerlijk democratisch beleid moeten komen dat vooruit kijkt en dat niet terugkeert, zoals nu, naar de gevreesde periode van bijna vier decennia geleden toen Spanje haar democratie via een staatsgreep en bloedige burgeroorlog verloor. De eerste stap zou een democratische stap moeten zijn, die er op neer zou kunnen komen de volken die samen Spanje vertegenwoordigen hun democratische rechten te geven: dit zou voor één van deze volken, het Catalaanse volk, neerkomen op het mogen houden van een Referendum, wat de uitkomst daar ook van moge zijn.

Ondertussen is het afscheidingsproces stap voor stap aan het voortgaan. Het is een rustig doorgaan op een door de politieke constellatie van Catalonië gewenste manier. Het trekt niet direct internationale aandacht wat er hier op regionaal gebied gebeurt. Voorstellen tot een dialoog en andere realistische voorstellen worden door Catalonië gedaan zonder dat dit groot nieuws is. Wat wel tot de internationale media zal doordringen is wat er gepland is op de Nationale Catalaanse Dag. Op 11 september is er een actie voorbereid die niet onmerkbaar aan de internationale media voorbij zal gaan. Honderdduizenden ingeschreven personen, die samen een massale actie zullen houden, zullen de wereld tonen wat voor de Catalanen van ultiem belang is. Buitenlandse media zullen zich voorbereiden op het geplande evenement op deze komende elfde september. Het zal hierbij gaan om massaal blijk te geven van de vaste wil een eigen Catalaanse staat te vormen.

(Originele text in het Engels, nedelandse vertaling: Jeroen Martijn van Wijk)


Very bad Bad Good Very good Excellent
carregant Loading




Lectures 3214 visits   Send post Send


Col·lectiu Emma - Explaining Catalonia

Col·lectiu Emma is a network of Catalans and non-Catalans living in different countries who have made it their job to track and review news reports about Catalonia in the international media. Our goal is to ensure that the world's public opinion gets a fair picture of the country's reality today and in history.

We aim to be recognized as a trustworthy source of information and ideas about Catalonia from a Catalan point of view.
[More info]

quadre Traductor


quadre Newsletter

If you wish to receive our headlines by email, please subscribe.

E-mail

 
legal terms
In accordance with Law 34/2002, dated 11 July, regarding information services and electronic commerce and Law 15/1999, dated 13 December, regarding the protection of personal data, we inform you that if you don’t wish to receive our newsletter anymore, you can unsubscribe from our database by filling out this form:









quadre Hosted by

      Xarxa Digital Catalana

Col·lectiu Emma - Explaining Catalonia